Onlangs raakte ik weer eens in een discussie verzeild over het meten van loonwaarden van medewerkers met de indicatie Nieuw Beschut Werk. Eens in de zoveel tijd duikt deze discussie op. Aanleiding is dan vaak dat de gemeten loonwaarde te hoog is of juist te laag. Dat is afhankelijk van aan welke partij je het vraagt. En telkens bekruipt mij het gevoel: kunnen we hier niet mee stoppen?
Wie doen we hier een plezier mee? De medewerkers waarvan de loonwaarde gemeten wordt in ieder geval niet. Die zijn meestal lijdend voorwerp van de discussie. En zij zijn vooral blij met hun werk. En vervolgens gaan er professionals op haast Tayloriaanse wijze (alsof we niet 100 jaar verder zijn) meten wat iemand doet, hoe lang er over gedaan wordt en wat de loonwaarde van de persoon in kwestie is.
Ik kijk dat in toenemende mate hoofdschuddend aan. Laatst stelde ik mij voor hoe het zou zijn als we deze werkwijze zouden toepassen op de ons begeleidend personeel. Als vorm van modern personeelsbeleid. De wereld zou te klein zijn en vakbonden en OR zouden (terecht) bezwaar maken. Maar blijkbaar vinden we dit wel prima voor een groep mensen waarvan we sowieso al hebben vastgesteld dat zij een grote afstand op de arbeidsmarkt hebben en dat zij niet in staat zijn om het minimumloon zelfstandig te verdienen.
Wordt het niet eens tijd om deze mensonterende meting achter ons te laten? En te erkennen dat er nu eenmaal een groep op de arbeidsmarkt is die erg gebaat is bij werk, maar die het zonder ondersteuning niet zelfstandig redt? En dat het een teken van medemenselijkheid is om daar als maatschappij gewoon geld voor over te hebben? Dat hoeft echt niet per persoon gemeten te worden. Waardeer deze mensen om wat ze bijdragen en stop daarom de loonwaarde-meting!
Jeroen Coops
directeur participatiebedrijf Spaarne Werkt
Column van Jeroen op de website van Cedris, de landelijke vereniging voor een inclusieve arbeidsmarkt.
